Chleb z pajęczyną, wrzący olej, okłady z ziół, a nawet… mrówki pozwalały ludziom w dawnych czasach opatrzyć rany i wrócić do zdrowia. 
Częste niegdyś wojny dawały medykom pole do nowych doświadczeń.
Naukowcy, badający zapiski oraz szczątki ludzkie liczące sobie nieraz i kilka tysięcy lat, odnajdują ślady ówczesnych zabiegów, operacji i sposobów opatrywania ran. 
Z dzisiejszego punktu widzenia wiele z nich nie miało prawa zakończyć się pomyślnie. 
A jednak!
Pierwsze recepty 
Pierwszy zapis medycznych umiejętności odnaleziono pod ruinami sumeryjskiego miasta Nippur. 
Była to gliniana tabliczka pochodząca z końca trzeciego tysiąclecia p.n.e., na której to anonimowy sumeryjski lekarz zapisał pismem klinowym nazwy kilkunastu swoich lekarstw. 
Ich właściwości wskazują na możliwość zastosowania ich do leczenia ran. 
Do produkcji medykamentów wspomniany lekarz używał soli, która ma walory odkażające, i saletry, stosowanej jako środek obkurczający.
Na tabliczce znajduje się także zapis sposobu postępowania z otwartymi ranami:
„Najpierw należy wypalić i roztłuc skorupę żółwia, potem przemyć ranę olejem i natrzeć pacjenta.
Wziąć dobre piwo, polać nim ranę i przemyć wodą. Posypać utłuczonym drewnem jodowym”
Wiedzę na temat ludzkiej anatomii zdobytą przy balsamowaniu zwłok starożytni Egipcjanie wykorzystywali przy opatrywaniu rannych. Szczegółowy opis tych zabiegów badacze znaleźli w tzw. papirusie Smitha. 
Papirus ten, odkryty w r. 1862 w grobowcu koło Teb przez Edwina Smitha, pochodzi z 1555 r. p.n.e i zawiera informacje, że mieszkańcy delty Nilu unieruchamiali złamane kończyny za pomocą deseczek mocowanych lnianymi opaskami. 
Otwarte złamania zaś dodatkowo zabezpieczali opatrunkami z tkanin nasączonych olejkami lub maściami z miodu i tłuszczu. 
Na rany stosowali też hennę.
Historyczne ciekawostki część druga ….
niebawem
Jeśli masz niegojącą się ranę
Czekamy na Ciebie w gabinecie RanMed
728 487 911